I am speechless. A truly outrageous incident has happened today at one of 4th grade classes in a Yerevan school named after Daniel Varuzhan. Head teacher has forcibly cut children’s hair because apparently she didn’t like their haircut. She later ‘explained’ it by an expression of “motherly joke” from her side. This incident has got reported and gained publicity thanks to journalist parents. It’s currently being investigated by educational authorities.
How many similar or more outrageous incidents go unreported, one may wonder?!
Pictures and reporting by Gagik Shamshyan. Original source: news.armeniatv.com
Այսօր՝ սեպտեմբերի 26-ին, Երևանի Դանիել Վարուժանի անվան թիվ 89 դպրոցի մի խումբ ծնողներ բողոքում էին դպրոցում տեղի ունեցած միջադեպի փաստով:
Ինչպես news.armeniatv.com-ին հայտնում է ֆոտոլրագրող Գագիկ Շամշյանը, նշված դպրոցի 4-րդի «Գ» դասարանի դասղեկ Գայանե Թանգյանը ստիպողաբար դասարանի՝ թվով 9-ը տղա երեխաների մազերը կտրել է:
Ծնող Ալլա Մկրտչյանը մեզ հետ զրույցում բարկացած պատմում էր. «Ես իմ երեխային առավոտյան մաքուր ուղարկել եմ դասի, իսկ դասղեկը բռնել, տղայիս մազերը կտրել-այլանդակել է. ու տենց մի քանի երեխաների: Ինձ էլ ասում է, թե՝ ում ուզում ես բողոքի, լավ եմ արել, դա իմ օրենքնա»:
Դասղեկ Թանգյանը, ով չցանկացավ նկարահանվել, իր արարքը պատճառաբանում էր, թե մայրաբար կատակ է արել: Երևանի քաղաքապետարանի հանրակրթության վարչության պետ Գայանե Սողոմոնյանը մեզ հետ զրույցում, դատապարտելով կատարվածը, ասաց, որ կատարվածի մասին ինքն արդեն տեղյակ է, և մեղավորները ենթարկվելու են խիստ պատասխանատվության:
Իսկ մի քանի ծնողներ էլ ասացին, որ Գայանե Սողոմոնյանի զանգից հետո Թանգյանը ոտուձեռ էր ընկել ու խնդրում, որպեսզի աղմուկ չբարձրացնեն, թե չէ հանրակրթության վարչությունը իրն «օդ կհանի»:
Անձամբ ես ռուսական դպրոց եմ գնացել Երևանում: Առանձնապես չեմ բողոքում իմ հայերենի իմացության առումով: Միշտ էլ գրել և կարդացել եմ հայերեն (ռուսերենի և անգլերենի հետ մեկտեղ), և հիմնական խոսակցական լեզուս հայերենն է եղել:
Օբյեկտիվորեն հասկանում և ընդունում եմ օտարալեզու դպրոցներին դեմ պայքարողների որոշ պատճառաբանումները: Բայց համաձայն եմ նաև այս կարծիք արտահայտողի հետ, որ մի տեսակ ֆանատիզմի աստիճանի է հասնում այս ամենը, և անհանդուրժողական մթնոլորտի` այլ կարծիք արտահայտողների նկատմամբ:
Starting with the case of that Nubarashen school pedophile teacher, then army and school abuse videos, and then the highly publicised recent domestic violence case, what I noticed - not infrequently - that some people, even among ‘stop violence’ campaigners, in the heat of emotional debate call for lynching of those suspected in abuse or violence.
Yes, it’s understandable that emotions may run high, and things may be said (but not meant to) in the midst of heated debate or as an immediate emotional reaction to horrific crimes.... But you simply can’t fight violence with violence. This will not solve any problems. Instead, it will ensure a vicious circle of everlasting violence.
Let’s take a very recent example of domestic violence in Armenia, that rightly resulted in an outrage, and petition was launched (I supported and signed it) calling for law against domestic violence.
In total, there were 3196 signatures with/without comments, now passed to the prime minister.
A friend of mine disturbed by certain comments posted on the petition 'Armenia Must Pass Domestic Violence Legislation', compiled a list of all of those signatories (28 in total) who "wished bodily violence and death upon the husband and/or mother-in-law of Zaruhi Petrosyan". He rightly pointed out that “we need to prevent domestic violence, not practice lynch mob rule”.
It is also disturbing that a person (e.g. petition signatory 3179, screenshot below) would use a slanderous and bigoted term about a sexual minority group to express his anger over a domestic violence issue. This ‘injustice by injustice’ approach totally devalues his own signature.
Thankfully, 28 comments make up less than 1% of the total number of signatories.
Interesting geographical distribution of such comments: 22 of the 28 comments came from California(!); 2 from Armenia; 1 from Turkey, Australia each; and 1 from the states of Wisconsin and Florida each. As friend commented, “Americans seem to be the most 'stop violence with violence' people...in a country where the death sentence is practiced regularly, but I am not sure about in California....”
Below are just few selected extracts to demonstrate the point.
No. 3,152 They should be thrown in jail and beaten so it's a lesson to others.
No. 2,787 I would beat the living hell out of this prick and set his mother on fire!
No. 2,763 That man and his disgusting mother should be beaten the same way and crushed to death.
No. 2,553 Maybe it's not only time to sign a petition, maybe it's time to personally fight back. Go get your bats and your guns, grab your pots and your pans, they work too, and turn around and do what Madea says. Beat them back!!
No. 2,406 This mother and son should be charge with first degree murder and death penalty sentense for them they should hang in middle of town
No. 1,815 Put a piece of cloth in his mouth take him toYerevan city square and pull his nails in front of the public then hang him
Or, for example, No. 484:
In the past, I heard of Arab females being stoned to death and even seen a true story about it "The Stoning of Soraya M". But I never heard an Armenian version of it. I can't believe beating an individual to death still occures with a mother-in-law having to be the main suspect.
Saying that, and presumably considering it deploring, she then continues:
It's sad to say, but in my personal opinion I believe she should get beaten the same way and let along to die. Don't only stick a dirty peice of cloth in her mouth, but stick in up her ass. The mother-in-law as well as her xangarvats son need to die exectution style. The best method for these types of people is Iranian style "stone to death".
Rule of law, education, trainings, changes in law, and similar measures... that's what I'd like to see instead.
*Thanks to T.S. for help in preparing this blog post.
Ahead of Pope's visit to the UK, Sky News today reminded of the incident of 1992 when Sinéad O'Connor ripped into pieces a copy of a photograph of then Pope John Paul II while appearing on NBC's Saturday Night Live programme.
Wikipedia: On 3 October 1992, O'Connor appeared on Saturday Night Live as a musical guest. She was singing an a cappella version of Bob Marley's "War", which she intended as a protest over the sexual abuse in the Roman Catholic Church, by changing the lyric "racism" to "child abuse." She then presented a photo of Pope John Paul II to the camera while singing the word "evil", after which she tore the photo into pieces, said "Fight the real enemy," and threw the pieces towards the camera.
- opposing the distribution of condoms and so increasing large families in poor countries and the spread of AIDS.
- promoting segregated education.
- denying abortion to even the most vulnerable women.
- opposing Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender rights, including universal decriminalisation of homosexuality.
- failing to address the many cases of abuse of children within its own organisation.
- rehabilitating holocaust deniers and appeasers like bishop Richard Williamson and the war-time Pope, Pius XII.
"A former teacher of Yerevan’s boarding school has pled guilty to “obscene acts” against underage students and now faces 18 months in prison.
During a court trial on Wednesday, Levon Avagyan, whose actions were described by the prosecutor as pedophilia, also asked for a “speedy trial” amid protest from some of the victims who consider such an imprisonment term too mild a punishment for “a person who has committed repugnant acts for years.” (ArmeniaNow)
There was a protest action today by human rights activists in Yerevan against leniency in dealing with the child abuse cases. Next protest is planned for 24 May to coincide with the court proceedings.
This picture by one of the activists Mamikon Hovsepyan became one of the most widely re-posted today among Armenian users on Facebook.
Below is a video by Women's Resource Centre in Yerevan from today's court hearings.
Video description reads: "one of the former students, a victim herself of teacher Avagyan's abuse, was outraged when she heard that the prosecutor is suggesting only 18 months for the pedophile and she started shouting in the court asking for justice for the rapes and abuses that the teacher did during his work in the boarding school for the past 30 years or so. This woman was not allowed to press charges because many years have passed, according to the RA law."
Human Rights Watch International Film Festival showcases selection of films with a distinctive human rights theme. It first started in New York in 1994; then expanded to London from 1996. The dates for this year's festival in London are set for 17 to 26 March.
As part of Youth Producing Change programme within the framework of the festival, Armenian short film "Sako" will be presented too (among selection of 10 stories from across the world produced by young filmmakers).
SAKO
[Unzipped: I wonder what happened to this guy since then... If the film produced in 2005 (as indicated in festival's programme), when Sako was 13, he should be around 18 now... Child labour... "He was made to work by his father since the age of seven"... No education... Good heart... and dreams...]
Aram Abrahamyan and Davit Martirosyan of Manana Youth Center—Armenia—2005—5m—doc—In Armenian with English subtitles
Meet Sako, a 13 year old boy who works in a gravestone factory in order to support his family. Sako speaks about his daily life, and his dreams of going to school.
Screening details
Location: The Ritzy, Brixton Oval, London
Date and time: 19 March 2010, 7pm
Location: ICA, The Mall, London
Date and time: 20 March 2010, 3.30pm
There were times in recent past that popular Armenian Aravot daily was known for its homophobic publications. When it was the case, I made it very clear on a number of my posts of what I think of it, with the hope that change will come. I have to say, that over the last few months, Aravot daily changed significantly, and for better, much better, posting number of neutral to positive reflections on sexuality, sexual orientation, gay people. Yesterday’s publication by Aravot on sexual orientation, with the use of correct terminology and calls to respect diversity, based on doctors.am publication, gives me hope that change did come, indeed. Let's hope, this trend will be sustainable. When praise is due, praise is due. I hope that Armenian media will follow suit.
Everyone, absolutely everyone in Armenia and Diaspora should read this. My thumbs up to doctors.am website for its highly professional and invaluable educational role.
Սեռական կողմնորոշվածության տեսակները
Սեռական կողմնորոշվածությունը բնորոշվում է մշտական հուզական, զգայական, զգացմունքային և սեքսուալ հակումներով որոշակի սեռի անձանց հանդեպ: Գոյություն ունեն սեռական կողմնորոշվածության երեք տեսակներ՝ տարասեռական, նույնասեռական և երկսեռական:
Տարասեռականը բնորոշվում է անձի սեքսուալ հակումով դեպի հակառակ սեռի ներկայացուցիչը: Տարասեռական կողմնորոշվածություն ունեցողները բավականություն են ստանում միայն հակառակ սեռի ներկայացուցիչների հետ կենակցելուց:
Նույնասեռականը բնորոշվում է անձի սեքսուալ հակումով դեպի նույն սեռի ներկայացուցիչները: Նույնասեռական կողմնորոշվածություն ունեցողները բավականություն են ստանում իրենց իսկ սեռին պատկանող ներկայացուցիչների հետ կենակցելուց:
Երկսեռականը բնորոշվում է անձի սեքսուալ հակումով դեպի և՛ իր սեռի, և՛ հակառակ սեռի ներկայացուցիչը: Երկսեռական կողմնորոշվածություն ունեցողները բավականություն են ստանում և՛ տղամարդու, և՛ կնոջ հետ կենակցելուց:
Մարդու սեռականության ամբողջական պատկերը ստանալու հարցում կարևոր դեր են խաղում անձի հոգեբանական և սոցիալական սեռերի բնութագրումը: Անհրաժեշտ է սեռական կողմնորոշվածությունը տարանջատել սեռական վարքագծից: Ինչպես սեռական կողմնորոշվածությունը, այնպես էլ սեռական վարքագիծը կարող է լինել տարասեռական, նույնասեռական և երկսեռական: Հարկ է ընդգծել, որ եթե անձը ցուցաբերում է այնպիսի սեռական վարքագիծ, որը միանգամայն տարբերվում է իր սեռական կողմնորոշվածությունից, ապա տվյալ անձի մոտ բացակայում են սեռական կողմնորոշվածությանը բնորոշ հակումները: Օրինակ, բոլոր տարասեռական կողմնորոշվածություն ունեցող անձինք, հայտնվելով այնպիսի միջավայրում, ուր բացակայում են հակառակ սեռի ներկայացուցիչներ (կալանավայրեր, բանակ), կամ զուտ կենսափորձի նպատակով, երբեմն էլ՝ ալկոհոլի, թմրամիջոցների կամ այլ ազդակների ազդեցության տակ, նրանք կարող են ունենալ պատահական սեռական հարաբերություններ նույն սեռի ներկայացուցչի հետ: Այլ ազդակների բացակայության դեպքում տարասեռականները կամ չեն կիրառում նույնասեռական վարքագիծ, կամ էլ կիրառում են՝ որոշակի շահադիտական նկատառումներից ելնելով (օրինակ՝ մարմնավաճառները փող վաստակելու նպատակով): Այս դեպքում արդեն տարասեռականը հանդես է բերում նույնասեռական վարքագիծ:
Այսօր դեռևս գոյություն չունեն հստակ պարզաբանումներ մարդու սեռական կողմնորոշվածության ծագումնաբանության և պատճառաբանության վերաբերյալ՝ լինի այն տարասեռական, նույնասեռական, թե՝ երկսեռական: Գոյություն ունեցող բոլոր վարկածներն էլ թերի են և պահանջում են հետագա ուսումնասիրություն՝ դրանք ապացուցելու կամ հերքելու նպատակով:
Ինչպիսին էլ որ լինի մարդու սեռական կողմնորոշվածությունը, այն պահանջում է հարգալից, հանդուրժողական վերաբերմունք, ինչպես նաև սեռական բազմազանությունը որպես այդպիսին ընդունելու խրախուսում, իսկ որոշ դեպքերում՝ մասնագիտական խնամք և աջակցություն:
On September 25, 2009, the Sexual Assault Crisis Center of the Women's Resource Center invited different NGOs, Government representatives and concerned citizens to a round table discussion on the reality of child sexual abuse in Armenia.
The goal was to assess the situation after the scandal in one of the special schools in Yerevan, Nubarashen #11 where a group of volunteers reported incidences of neglect, violence and sexual abuse towards the children with mental disabilities. Following these scandal Mariam Sukhudyan, one of the activists interviewing the children was accused of defamation, risking up to 5 years of imprisonment while no legal procedures were taken against the institution's administration and staff.
The discussion was based on 2 important elements; 1- to assess the situation in Armenia, based on different organizations' work on children with special needs and from low socio-economic families; 2- to find the best methods to raise awareness and advocate for this issue in society and with governmental bodies.
Many NGOs responded to the invitation, bringing their own concerns regarding this issue. Among them were World Vision, Fund for Armenian Relief, Armenian Relief Society, Society without Violence, Pink Armenia and Democracy Today.
Representatives from World Vision Armenia stated that this is a problem that they have encountered since the start of their work in the country and pointed out that most of the time violence against children starts in the family and sexual abuse is one form that occurs on an alarming scale. They also stated that mothers are often aware of what is happening but find it better to hide it and the family to deny it, to not endanger their reputation or the reputation of the child, since the child will fall victim of an intolerant society and will be repeatedly hurt.
The representative from FAR (fund for Armenian Relief) working over a decade with children from broken families, was familiar with the issue of sexual abuse. She urged all the participants and workers in this field to act carefully because in her opinion, to change the system in a developing country is an extremely long and challenging process. She insisted that assistance should be provided to individuals first, and on the long run reform the system to dismantle group institutions and help more families to take care of their children, since most of these children placed come from poor families lacking the basic needs to provide for them and trusting the institution to do so.
It was also stated that for one child in every special public institution, the state allocates 5000 US dollars annually, while families receive 200-300 US. This may explain the resistance of these institutions' leadership, safeguarding their positions. All NGOs agreed that a reformative approach and shifting work towards families would be a better solution. By keeping those children as much as possible in their familiar settings and local schools and not to cut them from their community would be more efficient and insure sustainability.
Mariam Sukhudyan's case was raised during the discussions by her friends and former volunteers at the Nubarashen special school. Most of the participants agreed that Mariam brought up an important question that people were trying to deny or not openly discuss, claiming the accusations against her were unjust. All present NGOs declared that it was crucial to support her case and make sure that she does not fall victim of the system.
The discussion concluded upon the agreement of the following steps:
1- Continue raising their voices on the alarming situation in Armenia, regarding child abuse by inviting the community for more discussions (public debates, TV panel discussions with experts, etc)
2- Join the efforts of the coalition of NGOs working on children's rights in Armenia and write letters to officials urging them to address the issue with the cooperation of NGOs
3- Implement a research and national survey to better understand the needs of those children and how to reform the system for better prevention of child neglect and abuse in these institutions.
The group will meet again to discuss further and in details specific actions.
On 1 September from 14:00-15:00, there will be a protest action in front of the Ministry of Education in Yerevan, demanding to follow up closely on allegations of abuse, irregularities and sexual assault against the children at Nubarashen special needs boarding school. More on the case (background) - here.
Ուշադրություն Սեպտեմբերի 1-ին, ժամը 14:00-15:00-ին տեղի կունենա բողոքի ակցիա ՀՀ Կրթության նախարարության դիմաց
Պահանջում ենք
Դադարեցնել հատուկ դպրոցներում կատարվող անօրիանականությունները /թերի ուսուցում, անառողջ մթնոլորտ, երեխաների անօրինական աշխատանք, տարբեր կարգի բռնություններ/
Ցուցաբերել հատուկ դպրոցների նկատմամբ հատուկ ուշադրություն
խստացնել վերահսկողությունը
ապահովել թափանցիկություն
վերականգնել երեխաների ոտնահարված իրավունքները
Թող ուսումնական տարվա առաջին օրը բացվեն հատուկ դպրոցների դռները ու էլ երբեք չփակվեն:
--------------------------
------ ----------------------- Սեպտեմբերի 1-ին տարբեր բարձրաստիճան պաշտոնյաներ այցելում են տարբեր հանրակրթական հաստատություններ` շնորհավորելու ուսումնական տարվա սկիզբը: Իսկ հատուկ դպրոցները մնում են փակ և հեռու հասարակությունից: Ժամանակն է բացվեն և այդ դռները: ԱԺ պատգամավոր Զարուհի Փոստանջյանը մի խումբ երիտասարդների հետ այցելելու է Նուբարաշենի հատուկ դպրոց և սաներին գրենական պիտույքներ, ուսումնական այլ պարագաներ է փոխանցելու, ինչպես նաև ծանոթանալու է նրանց առօրյային, ուսումնական ծրագրին, նիստ ու կացին, երեխաների հոգեվիճակին: Այս կերպ պետական այրերի ուշադրությունը հրավիրվելու է այս խոցելի խմբի վրա:
Դուք ևս կարող եք աջակցել հատուկ դպրոցներում սովորող երեխաներին`
- կատարելով նվիրատվություններ երեխաներին` գրենական պարագաների տեսքով Նվիրատվությունները փոխանցելու համար կարող եք երկուշաբթի, օգոստոսի 31-ին, ժամը 16:00-19:00 այցելել Թրանսփարենսի Ինթերնեշնլ գրասենյակ, Այգեստան 9, տուն 6 հասցեում, և այնտեղ թողնել նվերները: Հեռ. 010- 569910, 571399
Truly, there are no limits of absurdity in the way Armenian legal system and police work. Examples? Plenty... For example: You get attacked, then YOU are detained as an ‘attacker’. Now the most recent one: You uncovered the evidence of sexual abuse and other irregularities at one of Armenia’s boarding schools, then from being a witness YOU are becoming a defendant charged with libel. That’s exactly what happened with Mariam Sukhudyan, environmental activist better known for Save Teghut Forest campaign.
EcoLur: Mariam Sukhudyan, the youth green movement activist of S.O.S Tegout, was summoned on 15 August to Erebouni Criminal Investigation Department to give an interview concerning the charge of libel in accordance with Part 1, Article 135 of the Criminal Code of RA.
On 13 November 2008, the Public TV Channel prepared a program where one of the pupils at Nubarashen Boarding School № 11 told about sexual harassment by the teacher. The TV program used video fragments submitted activists of S.O.S Teghout who are also engaged with the protection of the rights of vulnerable social layers. Based on this TV program, Erebouni Criminal Investigation Department conducted an investigation, and as a result, the criminal case №12105809 was initiated on 11 February 2009. However, the charge was not sexual harassment, but libel in accordance with Part 1, Article 135 of the Criminal Code of RA. Mariam Sukhudyan and other volunteers of the green movement were summoned as witnesses to this case in May 2009.
However, Mariam Suhkudyan received a summons on 13 August 2009, that says she is to appear to Erebouni Criminal Investigation Department as an accused.
“EcoLur” calls on to the public at large, including state bodies to pay appropriate attention to this case and reminds that the democratization process declared by the President of our country supposes the participation of the public in the country governance, and S.O.S. signals are one of its manifestation forms.
Mariam was among group of young people who volunteered at the Nubarashen boarding school N11 during April - June 2008 within the UN "10 Best Schools" project.
Below is a video aired by Public TV of Armenia on 13 November 2008 reflecting the allegations of sexual abuse in that school.
On 15 November 2008 a petition was posted on Big Family blog signed by those young people, uncovering various irregularities and allegations of abuse they witnessed while working as volunteers at the school.
An Unhealthy Atmosphere at the Nubarashen Boarding School Petition
We, the group of young people, have worked on voluntarily basis in Nubarashen Boarding School #11 for children with special needs from April - to June, 2008 within the UN "10 Best Schools" project. We want to bring your attention to a number of problems encountered at the school-- problems to which we cannot stay indifferent. We were able to identify and analyze these problems as a result of the frequent visits and our close relationship with the children.
Education Although the school is meant to host children with special needs, in our opinion, there are also perfectly healthy schoolchildren at the school. We do not find this situation acceptable, as the children with special needs receive a special education program, and as a result the healthy children do not receive a full education. The overall level of education in the school is very low. Many of the graduating schoolchildren do not know how to write, they can hardly read: they are illiterate. We believe this to be not so much a consequence of learning disabilities, but the lack of a caring, decent and attentive teaching process. After a few lessons with the same children, we could easily see the progress through their studies.
School Meals We heard numerous complaints from children regarding the food. We were witness to how they preferred getting by with a piece of bread instead of eating, in their own words, the "disgusting" meals the school provides. It would appear that the meals that the children to not consume is fed to the director's pigs, turkeys and dogs inhabiting the school area. Overall, children are not happy with food and they often stay hungry.
The Hygienic Conditions The air inside the school building is heavy and stinky. During the summer, children take shower twice a week, at best, once a week.
The Treatment of Children According to the stories of the children, they are object to beatings and other forms of physical punishment. We personally witnessed needlessly harsh treatment of the children from teachers and night guards. The school director and other administrative workers use children as a free labour force in their homes and summer houses. Apparently, many of the workers in the school are relatives of the director.
Sexual Assaults We have heard about sexual assault from Armenian language and literature teacher towards high school girls. According to the stories from the girls, there was at least one case of rape. The children assure they have told about this to school administration, but they were not take seriously on account of their mental disabilities.
It is worth mentioning that we have discussed these problems with the school director and personnel. After the talk, our visits to the school became highly undesirable. Meanwhile, the children have been put under pressure to the extent that they even tried to change the stories, although later they confessed they have been told to lie.
Taking into account the above mentioned accounts, we kindly ask you to further explore and to solve the problems as well as to assure our easy access to the school because children have grown attached to us and they feel stressed and anxious when we do not visit them.
On 2 December 2008 they held a press conference in Yerevan detailing the problems outlined above. [Below, via Zhamanak daily (in Armenian)]
Բացվել է Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի վարագույրը. սարսափելի է
Վարագույրը մի թեթեւ բացում ես ու` սարսափում, շնչահեղձ լինում: Ու դա ցանկացած համակարգի` բաց կամ փակ, այդ համակարգի ցանկացած վարչության, օղակի պարագայում: Մի խումբ երիտասարդներ ՄԱԿ-ի «10 լավագույն դպրոց» ծրագրի շրջանակներում կամավորական սկզբունքով աշխատելիս բացեցին Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցի վարագույրն ու` իրականությունից անակնկալի եկան: Բայց արագ չիջեցրին վարագույրն ու տեսածից, բացահայտածից շշմած` չլռեցին` ինչպես ընդունված է, ինչպես անում են:
Երեկ «Ուրբաթ» ակումբում նրանք պատմեցին ամեն ինչ:
Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցը նախատեսված է մտավոր եւ ֆիզիկական հաշմանդամ երեխաների համար, բայց երիտասարդները, ինտենսիվ շփվելով երեխաների հետ, նկատում են, որ նրանց մեծամասնությունը ոչ միայն նորմալ մտավոր տվյալներ ունի, այլեւ` «մեծ տենչ գիտելիքի հանդեպ»: Սկսում են աշխատել նրանց հետ, սովորեցնել: Կամավորներից մեկը պատմեց, որ աշակերտների հետ 1 ամիս անգլերեն պարապելուց հետո նրանք սովորեցին այբուբենը: Իսկ 2-3 ամսից հետո կարողացան շփվել ամերիկացիների հետ: Կամավորները վաղուց էին զգացել դպրոցի տնօրինության անբարյացակամ վերաբերմունքը. պարբերաբար երիտասարդներին կանչում էին, հարցուփորձ անում` ինչու եք եկել, ինչ եք ուզում... Կամավորները բացատրում են, որ ելնելով մարդասիրական նպատակներից եւ այլն, ցույց են տալիս անհրաժեշտ փաստաթղթեր ու վկայականներ: Միեւնույնն է` կամավորների ներկայությունը դպրոցում անցանկալի էր, անհանգստացնող: Մի օր աշակերտուհիներից մեկը փաթաթվում է կամավոր աղջիկներից մեկին ու ասում. «Ես ձեզ շատ եմ սիրում, բայց մեզ արգելել են շփվել ձեզ հետ»... Սակայն կամավորներն արդեն հասցրել էին շատ բան իմանալ, պարզել դպրոցում կատարվածից:
Նախ, նկատել էին, որ աշակերտները կիսաքաղց են մնում: Հետո երեխաները պատմում են, որ օրվա վերջում իրենք իրենց ձեռքով իրենց համար պատրաստված ճաշը տանում են տնօրենի խոզերին ու հնդկահավերին: Ուտել այդ կերակուրները հնարավոր չէր:
Կամավորներին ասել էին, որ դպրոցում սովորում են 110 աշակերտներ: Երիտասարդները ոչ միայն չեն տեսնում դպրոցում այդքան աշակերտ, այլեւ շատ հաճախ նկատում են արդեն ծանոթ աշակերտների բացակայությունը: Պարզվում է` տղաներին տանում են ուսուցիչների, տնօրենի այգիներում աշխատեցնելու, աղջիկներին` տներում:
Դասուսուցումը չի կարող բավարարել անգամ մտավոր հաշմանդամ երեխաներին, ուր մնաց` լիարժեք երեխային: Աշակերտները պատմել էին, որ ստուգումների ժամանակ իրենք` միանգամայն առողջ երեխաները, ուսուցիչների ցուցումով տկարամիտի դեր են խաղում, եւ որ դա չափազանց զվարճալի է:
Դասերից հետո բոլորին փակում են մի սենյակում, միացնում հեռուստացույցն ու հորդորում սերիալ նայել: Դուրս գալը, զբոսնելը, օրը ուրիշ զբաղմունքներով լցնելը արգելվում է: Սենյակներում, ողջ դպրոցում ծանր հոտ է տարածված: Սանիտարահիգիենիկ տարրական կանոնները չեն պահպանվում. սենյակները հազվադեպ են մաքրվում, երեխաները ուշ-ուշ են լողանում:
Պարապմունքների ընթացքում կամավորների հետ մտերմացած աշակերտուհիները պատմում են ուսուցիչների կողմից կատարված սեռական ոտնձգությունների, բռնաբարության փորձերի մասին: Եվ բոլոր աշակերտուհիները նշում են իրենց հայոց լեզվի եւ գրականության ուսուցչի անունը` Լեւոն Ավագյան: Կամավորները պատմում են տնօրենին: Սա ասում է, որ այդ պատմությունները աղջիկների վառ երեւակայության արդյունքն է, չէ՞ որ նրանք ամբողջ օրը սերիալ են նայում:
Երիտասարդները դիմում են նաեւ հոգեւորականների, ՄԱԿ-ի ներկայացուցիչների, լրագրողների: Հանրային հեռուստաընկերությունը եթեր է հեռարձակում կամավորների նկարահանած տեսաերիզը` քողարկելով իր հետ կատարվածի մասին պատմող աղջկա դեմքը: Դրանից հետո հայոց լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանը հեռանում է դպրոցից` այլեւս ստեղծագործական աշխատանքներով զբաղվելու նպատակով: Ոչ Լ.Ավագյանը, ոչ մյուս ուսուցիչները, ոչ դպրոցի տնօրենը պատասխանատվության չեն կանչվում: Ոստիկանության Էրեբունու քննչական բաժնից պատասխանատվության են կանչվում կամավոր երիտասարդները` առանց ծանուցագրի, մի հեռախոսազանգով: «Մենք սպասում էինք, որ քննիչները պետք է խիստ մոտեցում ունենային դպրոցի տնօրինության նկատմամբ: Ի վերջո, եթե անգամ դեռ չի ապացուցվել կատարվածը, բայց վկաները շատ են, փաստերը` բազմախոսուն: Այնինչ մենք էինք մեղադրյալի դերում հայտնվել», - պատմեց կամավոր տղաներից մեկը:
«Մեզ հետ կոպիտ վարվեցին եւ շատ վիրավորական: Քննիչ Ադամյանն ասաց, որ ավելի լավ կլիներ մենք ինքնապաշտպանությամբ զբաղվեինք: Հեգնեց, թե մեզ առաքյալների տեղ ենք դրել: Մինչ այդ ես չգիտեի, որ ցուցմունք գրելու համար իրավունք չունեն մեզ 3 ժամից ավել պահելու քննչական բաժնում: Նրանք ինձ այնտեղ պահեցին 7 ժամ», - պատմեց Մարիամ Սուխուդյանը:
Մի խոսքով, երիտասարդներին քննչական բաժնում սպառնացել են, վախեցրել, ասել, որ մեղադրողները` աղջիկները, հրաժարվել են տեսաերիզում պատմածից, եւ որ ամբողջ պատասխանատվությունը իրենց` կամավորների` վարագույրը բարձրացնողների վրա է: Ի դեպ, երիտասարդները ձայնագրել են այն հեռախոսազանգը, որտեղ աղջիկներից մեկը զանգում է կամավորին ու տեղեկացնում, որ ինքը քննչական բաժնում հերքելու է ամեն ինչ, ասելու է, որ կամավորների սովորեցրածով է ինքը նման պատմություններ պատմել, իրականում ոչինչ էլ չի եղել: Եվ որ ինքը ստիպված է այդպես խոսել, քանի որ տնօրենը կանչել է մորը, հոխորտացել, սպառնացել, մայրն էլ ծեծել է իրեն` աշխարհով մեկ խայտառակ անելու համար եւ ստիպել հերքել ամեն ինչ: Աշակերտուհիները արդեն հարցաքննվել են: Նրանք ամեն ինչ հերքել են:
Երեկ ԿԳՆ-ից զանգահարել են կամավորներին, առաջարկել միասին գնալ դպրոց, ստուգայց անցկացնել: Երիտասարդները մերժել են: «Եթե հիմա դուք գնաք այդ դպրոց, կտեսնեք, որ դպրոցը մաքուր է, աշակերտները գոհ են, ոչ մի դժգոհություն չունեն: Բայց այդպես միայն առաջին հայացքից է, հավատացեք»: Երիտասարդների պայքարը գոնե մի արդյունք տվել է. դպրոցը գոնե առժամանակ մաքրվեց գարշահոտերից եւ Լեւոն Ավագյանից:
Ի դեպ, Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցն են ավարտել լրագրողներ Գագիկ Շամշյանն ու Մհեր Արշակյանը: Գ.Շամշյանը այդ դպրոց է բերվել Կամոյի, Մ.Արշակյանը` Մեղրիի մանկատնից: Նրանք այդ դպրոց են բերվել իբրեւ տկարամիտներ` համալրելու այդպիսիների գլխաքանակը:
Գագիկ Շամշյանը մինչեւ հիմա հիշում է այդ դպրոցի լավ ու վատ ուսուցիչներին: Եթե անգամ չցանկանա հիշել, ճակատի սպին գոնե ամեն առավոտ հիշեցնելու է լեզվի ուսուցիչ Լեւոն Ավագյանի` մանրահատակի կտորով գլխին հասցրած հարվածը: Մինչեւ հիմա հիշում է ֆիզկուլտուրայի դասատու Վարազդատ Մկրտչյանին, որին երեխաները «կապույտ մորուք» էին ասում, փայտամշակման դասատու Դավիթ Միրզոյանին, որն իր իսկ սարքած ցուցափայտով ծեծում էր իրենց: Եվ թե ինչպես իրենց տանում էր իր այգին, բանջարանոցը, աշխատեցնում, բայց վայը եկել, տարել էր նրան, ով մի պոմիդոր, մի ցոգոլ կպոկեր:
Իսկ ի՞նչ պետք է տեսնի Կրթության եւ գիտության նախարարությունը Նուբարաշենի թիվ 11 հատուկ դպրոցում` մաքուր մանրահատա՞կ, կահկարասի՞, լվացված զուգարաննե՞ր... Ի՞նչ կարող է տեսնել, օրինակ, ԿԳՆ աշխատակից Արծվիկ Արշակյանը, ով նախկինում այդ դպրոցի փոխտնօրենն էր` բռնություննե՞րը, բռնաբարություննե՞րը, առողջ երեխաներին տկարամտացնե՞լը: Նրանք նման բաներ չեն տեսնում. ոչ այն պատճառով, որ ամենակարեւոր բաները աչքով չես տեսնի: Նրանք այնքան ազնիվ են, որ ուրիշի աչքի գերանը տեսնելիս ձայն չեն հանում, որովհետեւ տեսնում են նաեւ իրենց աչքի գերանը:
Լուսանկարը՝ Գագիկ Շամշյանի *photo of Mariam Sukhudyan - via Tert.am
Whenever I go back home Yerevan, I always hear stories about Ralph Yirikian, General Manager of mobile operator company VivaCell, one of the most prominent businessman (and philanthropist) in Armenia. Astonishingly, all stories I hear about him are positive. One would expect to hear lots of ‘dirt’ about the businessman of such a caliber in Armenia. One would be wrong. Yirikian, perhaps, one of those exceptional business personalities in Armenia who managed not only to succeed in his business but earn respect of the population. Well deserved, I must add, as proved by his very latest actions and statements too.
Not only Yirikian moves to support HIV/AIDS related education and awareness programmes but also he calls for tolerance towards HIV-positive people which is essential for any such initiative to have a chance for success. This is important for developing a more tolerant towards vulnerable groups and minorities environment in Armenia too.
As they say, “VivaCell is more than operator”. I have to agree with this statement. They proved it in past, they proved it with this step again.
If only Armenia have more businessmen like Yirikian, we would have healthier (not only in medical terms) and more open society. I hope Yirikian’s attention to vulnerable groups and minorities will not stop here, evolving more groups, including LGBT Armenians. My respects for now, Ralph.
Pupils to study Twitter and blogs in primary schools shake-up The Guardian
Children will no longer have to study the Victorians or the second world war under proposals to overhaul the primary school curriculum, the Guardian has learned.
However, the draft plans will require children to master Twitter and Wikipedia and give teachers far more freedom to decide what youngsters should be concentrating on in classes.
The proposed curriculum, which would mark the biggest change to primary schooling in a decade, strips away hundreds of specifications about the scientific, geographical and historical knowledge pupils must accumulate before they are 11 to allow schools greater flexibility in what they teach. [...]
The proposals would require:
• Children to leave primary school familiar with blogging, podcasts, Wikipedia and Twitter as sources of information and forms of communication. They must gain "fluency" in handwriting and keyboard skills, and learn how to use a spellchecker alongside how to spell. [...]
UPDATE (!): OK, apparently, it's pro-government Miasin youth group behind this. Call me biased, but I do not trust them. Although I like the idea behind this action, I cannot trust the organisers, as they are not independent in their actions. You may no longer pay attention to my initially put "Student rebellion?" sub-heading.
Student rebellion?
Tert.amreports that this morning photos of allegedly corrupt university officials, lecturers etc. appeared at Yerevan bus stops, metro stations, universities, other busy spots. There is brief ‘bio’ of those pictured provided there. Captions of photos read “Bribe-taker”.
Police and university officials are now busy with the ‘cleaning up’.
«Կաշառակերների» նկարները փակցված են Երևանի փողոցներում
Այսօր առավոտյան Երևանի կանգառներում, բուհերի պատերին և այլ մարդաշատ վայրերում փակցված էին տասնյակից ավելի հայրենի մանկավարժների լուսանկարները «Կաշառակերներ» վերնագրով։
Բացի մանկավարժների դեմքերից, պաստառները կարճ ծանոթացնում էին «մատաղ սերնդի դաստիարակների» անցած ուղու հետ։
Ամենուր «կաշառակերների» մոտ մարդկանց բազմություն է կուտակվում։ Ոստիկանությունը, իր հերթին, հասկանալով, թե ինչ է կատարվում, շրջափակել է «Երիտասարդական» մետրոյի մոտակա կանգառը և ստորգետնյա անցումը և ակտիվորեն պայքարում է «կաշառակերության» դեմ՝ պոկելով պաստառները։
Իսկ Երևանի մանկավարժական համալսարանի ղեկավարությունը արդեն վաղ առավոտյան հասցրել է հանձնարարել լվանալ պատերը ուսանողների՝ մեծ հետաքրքրությունը վայելող դասախոսների նկարներից։ Բուհի պատերն այժմ «անվտանգ են»։ «Կաշառակերներից» միայն թաց տեղ է մնացել։
Everything is known in comparison, as they say. While for many Armenians the state of democracy and freedom in their country deemed to be unsatisfactory, to say the least, and worth fighting for, for Iranians Armenia is considered as a “beacon of freedom” where they can enjoy and try things they can’t do back home. Today BBC publishes report on that special relations developed over the past years between isolated for different reasons Armenia and Iran.
Below are selected extracts from the report (headings mine). Full report is available here
Drinking Noy Brandy's wine-tasting sessions are popular with Iranian tourists.
"Ten metres underground, they think Allah is out of range." "They don't want to taste the wine, they want to drink it." (tour guide Anna from Armenia)
Cafe culture/Nightclubs "In summer I think that 90% of tourists are Iranian. Armenia is so close by and has attractive things - cafes and nightclubs, and beautiful Lake Sevan." (student and businessman from Iran)
Education/freedom Twenty-year-old Mehdez [student from Iran] explains that Armenia is popular with thousands of young people who cannot get a place in Iran's over-subscribed higher education system. "I chose to study in Yerevan because it's an easier situation. Here we have more freedom," she says. "But of course anything that we do here, we can do in Iran - just not in public."
Liberalised economy and ‘benefits of isolation’ Part of that freedom includes an increasingly liberalised economy, and that makes Armenia attractive to foreign investment. The Armenian capital is hardly an international economic powerhouse, but there are signs that Iranian investors sense an opportunity. (BBC)
Like many of his compatriots, Muhammad [businessman from Iran] benefits from Armenia's geographical isolation. Practically every item he sells - from pots and pans to air-fresheners - has been imported from Iran.
US disapproval That has not stopped the United States from expressing concern about Armenia's ties with its neighbour. Those ties include the new Iran-Armenia gas pipeline, frequent bilateral talks and state visits, not to mention a sizable Armenian minority in northern Iran. In this year's Country Reports on Terrorism, the US state department said warming relations between the two countries made Armenia "reluctant to criticise publicly objectionable Iranian conduct". The little country courts the Americans, Europeans and Russians. It is a difficult balancing act to follow. But Armenia's unique relationship with the regional power - Iran - is one it cannot afford to abandon. Moreover, the two countries are united by a shared sense of isolation from the rest of the world. (BBC)
‘Yerevan forever’ "I like Armenian people, and it's difficult for me to want to leave my friends. When you come to Yerevan for a month, you will stay in Yerevan forever!" (student and businessman from Iran)
Armenian army soldiers should not be separated from the public life, and the first task in this respect is to establish necessary conditions allowing soldiers to continue with their studies, believes prime minister Tigran Sargsyan (ARKA).
"In two years they must return to civilian life and be able to get into universities; that’s why together with the defence minister, we set the task to create conditions so that every soldier in the service had the opportunity to study, including use of computers", PM Sargsyan says. According to him, this will decrease the gap between school graduates and demobilized soldiers, allowing them to be admitted to the universities. "This is an extremely important task, therefore, military units must have special auditoriums for studying."
I am not sure how technically and practically would be possible to organise this, but if PM's quote turns into real, it would be a good contribution to the education field in Armenia and improving morale in Armenian army.
To ensure that this sort of positive changes could happen, more fundamental transformations need to occur in our army. For now, I can’t picture an auditorium within the army units where soldiers would go to study without being mocked by others. For now, this sounds more like a wishful thinking than reality any time soon.
More than two-dozen prominent Armenians in the Diaspora have signed a statement supporting equality and justice for all in Armenia. Among th...
Quote of the moment
Մարտիրոս Սարյան: "Իմ կարծիքով, մեզ՝ որպես արևելյան ժողովրդի, չափազանց կպատշաճեր բազմագույն դրոշը, որն ի հայտ է բերում ինքը` չքնաղ և հավերժ գեղեցիկ ծիածանը:"(source)
Posts
